با اینکه بسیاری منتظر یک کلاسیک تاریخی بین دو فایتر برتر پاوند-فور-پاوند بودند، اما شِوچنکو از همان ابتدا نشان داد که از نظر فیزیکی یک سر و گردن بالاتر است. ژانگ، که در این مبارزه کوچکتر از حریف به نظر میرسید، هیچوقت نتوانست ریتم هجومی همیشگیاش را پیدا کند و در نهایت با رأی قاطع داوران بازنده شد. جان وود، مربی اصلی ژانگ، در گفتوگو با تیم آکازو صادقانه اعتراف کرد که اختلاف سایز و قدرت، نقش مهمی در نتیجه این فایت داشته است.
وود گفت: «والنتینا بدون شک بهترین فایتر زن دنیاست. او استاد کنترل مبارزه است؛ میتواند پوینتفایت کند، تو را به زمین ببرد، رویت بخوابد و با صبر و زمانبندی بینقص، راندها را یکییکی بدزدد. وقتی با چنین فایتری روبهرو میشوی، اگر صبر و حوصله او را نداشته باشی، کمکم در همهچیز عقب میافتی؛ چه در استرایک، چه در گراپلینگ. من اصلاً فکر نمیکردم مبارزه اینقدر یکطرفه شود.»
او همچنین تأکید کرد که دلیل وجود کلاسهای وزنی دقیقاً همین است: «وقتی دو فایتر همسطح باشند، معمولاً فایتر بزرگتر و قویتر دست بالا را دارد. ویلی بهترین استراوویت تاریخ است، شکی در آن نیست. اما دیدن اینکه والنتینا توانست او را کنترل کند، واقعاً چشمگیر بود.»
بعد از این شکست، بحث آینده ژانگ بلافاصله داغ شد. آیا او به استراوویت (115 پوند) برمیگردد؟ وزنی که در آن قهرمان بلامنازع بود و حالا کمربندش به مکنزی درن رسیده است. وود معتقد است مسیر بازپسگیری کمربند کاملاً مشخص است: «با احترام به مکنزی، آن کمربند مال ویلی است. همه میدانند این فایتی است که باید ساخته شود.»
با این حال، مسئله کات وزن همچنان چالش بزرگی است. وود با لحنی انتقادی گفت: «کات وزن احمقانهترین بخش این ورزش است. دیدن رنج فایترها واقعاً دردناک است. اگر شرایط برابر بود، فایترهای شادتر و مبارزات دیوانهوارتری میدیدیم.» او ژانگ را «یک همستر عضلانی» توصیف کرد؛ فایتری که شاید کمی برای استراوویت بزرگ و برای فلایویت کمی کوچک باشد.
با این وجود، احتمال بازگشت دوباره ژانگ به 125 پوند هم کاملاً منتفی نیست. وود در پایان گفت: «ویلی میتواند خودش را تطبیق دهد و یک نسخه متفاوت از خودش را نشان دهد. او از آن فایترهایی است که همیشه آماده چالشهای بزرگ است. حالا فقط باید دید چه چیزی برای آینده حرفهایاش بهترین تصمیم است.»
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.