از همان راند اول، ولکانوفسکی با فوتورک بینقص، جابهجاییهای سریع و خواندن دقیق حرکات حریف، لوپس را کاملاً کلافه کرد. تقریباً در هر تبادل ضربات، کانترهای تایمشده و دقیق ولکانوفسکی به هدف مینشست و اجازه نمیداد مبارز برزیلی حتی برای لحظهای ریتم بگیرد. لوپس هرچه تلاش کرد جریان مبارزه را تغییر دهد، همیشه یک قدم عقبتر از قهرمانی بود که سریع، حسابشده و تنبیهکننده فایت میکرد.
دین توماس، تحلیلگر UFC، بعد از مبارزه تأکید کرد که تفاوت اصلی در غریزه و تصمیمگیری ولکانوفسکی بود؛ تصمیمهایی درست و آنی که لوپس را عملاً سردرگم کرد. به گفته او، الکساندر این مبارزه را کاملاً تحت کنترل داشت و نشان داد چرا گفته بود این بار کار برایش راحتتر از دفعه قبل خواهد بود.
کریس وایدمن، قهرمان سابق میانوزن UFC، ضمن تحسین برخی تغییرات لوپس نسبت به مبارزه اول، اعتراف کرد که ولکانوفسکی خیلی سریعتر از آن بود که اجازه دهد این تغییرات به نتیجه برسد. هرچند لوپس با تغییر استنس به ساوتپا و استفاده از کیکهای بادی و هوک راست سعی کرد راه را ببندد، اما وقتی ولکانوفسکی وارد اجرای کمبوها شد، عملاً سلاح تهاجمی مؤثری برای لوپس باقی نماند.
رابرت ویتاکر هم همین نظر را داشت و گفت ولکانوفسکی «نقشه پیروزی» را کامل نوشته بود. به اعتقاد او، لوپس برخی اصلاحات را انجام داد، اما نه به اندازهای که بتواند معمای ولکانوفسکی را حل کند.
این پیروزی، هشتمین دفاع موفق از عنوان قهرمانی برای ولکانوفسکی، قهرمان دو دورهای فدرویت بود؛ آماری که او را در کنار ژوزه آلدو بهعنوان رکورددار بیشترین دفاع از کمربند در تاریخ وزن ۶۵.۸ کیلوگرم UFC قرار میدهد. با توجه به پیروزی ولکانوفسکی مقابل آلدو و همچنین سه برد ارزشمند برابر مکس هالووی، بحث بهترین فدرویت تاریخ بیش از هر زمان دیگری داغ شده است.
توماس این نمایش را «مسترکلاس» بزرگترین فدرویت تاریخ نامید؛ فایتی که با فوتورک، کنترل فاصله، ورود و خروجهای انفجاری و حتی تهدیدهای سابمیشن مثل گیوتین، کاملاً به سبک ولکانوفسکی دیکته شد. در ۳۷ سالگی، او یکی از مسنترین قهرمانان فعلی UFC است، اما نشانهای از افت در کارش دیده نمیشود.
حالا الکساندر ولکانوفسکی همچنان بر قله دسته فدرویت ایستاده و منتظر مشخص شدن حریف بعدی است؛ حریفی که شاید از میان برنده احتمالی مبارزه موسوار اولویف و لِرون مورفی در اوایل سال ۲۰۲۶ بیرون بیاید.
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.