اول باید یک نکته کلیدی را روشن کنیم؛ «بهترین» فایتر با «بزرگترین» فایتر یکی نیست. بهترین، به اوج توانایی فنی و بدنی اشاره دارد، اما بزرگترین، یعنی کسی که در طول سالها، با دستاوردها، رکوردها و تسلط مداوم بر یک دسته وزنی تاریخساز شده است. دقیقاً همینجاست که نام ژوزه آلدو با حروف درشت میدرخشد.
آلدو در وزن پر رکورد 18 برد و 4 باخت را ثبت کرده، با 11 پیروزی در مبارزات عنوان قهرمانی و 11 ناکاوت یا سابمیشن. او 2,379 روز متوالی قهرمان بود و اگر دوران دوم قهرمانیاش را هم حساب کنیم، مجموعاً 2,708 روز کمربند UFC را در اختیار داشت؛ آماری که او را در تاریخ MMA در کنار افسانههایی مثل جان جونز و اندرسون سیلوا قرار میدهد. 9 دفاع موفق متوالی از عنوان قهرمانی، آلدو را به یکی از باثباتترین و ترسناکترین قهرمانان تاریخ تبدیل کرده است.
در مقابل، الکساندر ولکانفسکی با رکورد 14 برد و 1 باخت در وزن پر، 8 پیروزی در فایتهای قهرمانی و 5 تا 6 دفاع موفق از کمربند (بسته به محاسبه دوران دوم) عملکردی فوقالعاده داشته است. بدون شک، پیروزی سهباره او مقابل مکس هالووی یکی از بزرگترین دستاوردهای تاریخ این دسته وزنی است. اما از نظر عدد و رقم، هنوز فاصلهای هرچند کم با آلدو وجود دارد.
یکی از استدلالهای طرفداران ولکانفسکی این است که او آلدو را شکست داده؛ اما تاریخ MMA بارها نشان داده که یک برد مستقیم، معیار GOAT بودن نیست. عظمت یعنی ثبات در طول زمان. همانطور که کسی با شکست یک اسطوره، بلافاصله جای او را در تاریخ نمیگیرد.
بحث «قدرت رقبا» هم همیشه قربانی تعصب نسلی میشود. همانطور که امروز برخی بردهای آلدو مقابل فایترهایی مثل چاد مندز، فرانکی ادگار یا یورایاه فیبر را کماهمیت جلوه میدهند، احتمالاً ۱۰ تا ۱۵ سال دیگر نسل جدید، پیروزیهای ولکانفسکی مقابل برایان اورتگا، دیهگو لوپس یا زامبی کرهای را زیر سؤال خواهد برد. تنها چیزی که در برابر زمان دوام میآورد، کمربند و دفاعهای موفق از آن است؛ و در این زمینه، آلدو هنوز جلوتر است.
با این حال، اگر ولکانفسکی در آینده بتواند فایترهایی مثل مووسار اولویف یا لِرون مورفی را شکست دهد و یکی دو دفاع دیگر به کارنامهاش اضافه کند، آنوقت بحث GOAT بودن کاملاً برابر خواهد شد. اما تا آن روز، تاج پادشاهی وزن پر همچنان بر سر ژوزه آلدو است.
و اگر سؤال این باشد که در اوج آمادگی، آلدوِ Prime مقابل ولکانفسکیِ Prime چه میشود؟ پاسخ ساده نیست. ولکانفسکی بهخاطر هوش فایت، تنظیمات حین مبارزه و ضدحملات دقیق، شانس بیشتری دارد؛ اما آلدو در اوج، یک هیولای ورزشی بود که میتوانست هر کسی را به دردسر بیندازد. نتیجه؟ یک شاهکار فنی که هر هوادار MMA آرزوی دیدنش را دارد.
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.