اول یک نکته را روشن کنیم: جان جونز صفر مطلق در کارنامهاش ندارد. با وجود اینکه UFC سالها تلاش کرده آن شکست را بیاهمیت جلوه دهد، اما یک باخت رسمی در رکورد او ثبت شده است. اگر هم بگوییم «باخت واقعی» نداشته، کافی است مبارزهاش با دومینیک ریس را دوباره ببینیم. یا باید به اسکوربورد پایبند باشیم یا به قضاوت فنی با چشم؛ نمیشود هر جا به نفعمان بود یکی را انتخاب کنیم.
حالا برویم سر اصل مطلب: آیا ران سنگینوزن جونز و نحوه مدیریت ماههای پایانی دورانش، ضربهای ماندگار به میراث او میزند؟ پاسخ کوتاه: نه.
بیایید چند سال آخر را مرور کنیم. جونز کمربند لایتهویویت را خالی کرد، بدون اینکه با رقیبی که بسیاری معتقد بودند باید به او میباخت (ریس) ریمچ بدهد. سه سال وعده رفتن به سنگینوزن را داد تا زمانی که انگاننو از UFC جدا شد. سپس سیریل گان را شکست داد و کمربند خالی را تصاحب کرد؛ بردی ارزشمند، اما نه مقابل قهرمان وقت. بعد هم نزدیک به دو سال صبر کرد تا با استایپه میوچیچ ۴۲ سالهای بجنگد که تقریباً چهار سال از آخرین مبارزهاش میگذشت.
و بعد از ناکاوت فنی میوچیچ در UFC 309 در مدیسن اسکوئر گاردن، به جای یکپارچهسازی کمربندها با تام آسپینال، بهدنبال مبارزه با الکس پریرا رفت؛ حتی به UFC اولتیماتوم «پول افسانهای» داد. طبق گزارش تیم آکازو (acazoteam.com)، وقتی سازمان ظاهراً با شرایط مالی او کنار آمد، جونز تصمیم به بازنشستگی گرفت. این دقیقاً یک سلطنت انفجاری و بینقص نیست.
اما واقعیت دنیای MMA چیز دیگری است. چرخه هواداران سریع میچرخد. نسل جدید طرفداران وارد میشوند و فقط یک جمله میشنوند: «جان جونز GOAT است.» آمار و ارقام هم خیرهکنندهاند. برای بسیاری، همین کافی است. حتی اگر دوران سنگینوزنش یک ستاره بزرگ کنار خود داشته باشد.
یک سال پیش حتی متعصبترین هواداران جونز هم قبول داشتند پایان کارش بد به نظر میرسد. اما با پیچیدگیهای اخیر بین آسپینال و گان، فضا تغییر کرد. حالا اگر بازگشتی در کار باشد، صحبت از الکس پریراست؛ مبارزهای که از ابتدا هدف جونز بود و روی کاغذ، ریسک کمتری نسبت به آسپینال دارد.
واقعیت این است: جونز در فاز «پریزفایتر» کامل بود؛ بیشترین پول با کمترین ریسک. آسپینال تهدیدی واقعی است و شکست مقابل او میتوانست روایت «شکستناپذیری» جونز را برای همیشه نابود کند. بله، پیروزی مقابل آسپینال میتوانست یکی از بهترین بردهای کارنامهاش باشد و ران سنگینوزنش را مشروعیت کامل بدهد. اما در این ورزش، زمان همهچیز را هموار میکند. ده سال دیگر، اکثر مردم فقط به اسکوربورد نگاه میکنند — و کمتر کسی اسکوربوردی به درخشندگی جان جونز دارد.
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.