جیک پاول که کارنامهاش را با رکورد ۱۱ برد و ۱ باخت آغاز کرده بود – رکوردی که عمدتاً با شکست دادن فایترهای MMA و بوکسورهای پا به سن گذاشتهای مثل مایک تایسون و خولیو سزار چاوز جونیور به دست آمده بود – در ماه دسامبر واقعیت تلخ سطحبندی در بوکس حرفهای را تجربه کرد. او مقابل آنتونی جاشوا تقریباً هیچ شانسی نداشت و تمام راندها را در کارت داوران واگذار کرد؛ حتی راند پنجم با امتیاز سنگین 10-7 به سود جاشوا ثبت شد، آن هم بعد از چند ناکداون پیاپی.
پایان کار در راند ششم رقم خورد؛ جایی که یک رایتهند وحشیانه از سوی جاشوا، فک جیک پاول را در دو نقطه شکست و مبارزه با ناکاوت به پایان رسید. آرلوفسکی با وجود انتقادهایش، آمادگی بدنی پاول را تحسین کرد و گفت: «دوست نداشتم این صحنه را ببینم، اما باید بگویم جیک پاول برای شش راند واقعاً شرایط بدنی فوقالعادهای داشت. با این حال، فک شکسته شوخیبردار نیست و ریکاوری آن زمان میبرد.»
او ادامه داد: «شاید برگردد، شاید هم نه. اما حالا احتمالاً درک کرده که کسانی که ۱۰، ۱۵ یا ۲۰ سال از عمرشان را در بوکس و MMA میگذارند، با کسی که تازه یکی دو سال تمرین جدی کرده، قابل مقایسه نیستند. مردم واقعاً زندگیشان را در این ورزش میگذارند.»
آرلوفسکی که خودش سابقه تلاش برای ورود به بوکس حرفهای و حتی مذاکره با Golden Boy Promotions را دارد، تأکید کرد احترام به ورزشکاران حرفهای اصل ماجراست. او گفت این نگاه که «یک سال تمرین کردم، پس آمادهام»، نوعی بیاحترامی به بوکسورها و فایترهای MMA است. به باور او، شکست جیک پاول مقابل جاشوا شاید بالاخره این واقعیت را روشن کرده باشد که در ورزشهای رزمی، «سطح» وجود دارد و هر کسی نمیتواند بدون سالها تجربه، در بالاترین لِول رقابت کند.
به گزارش تیم آکازو، آرلوفسکی در پایان با یک مثال جالب حرفش را جمعبندی کرد: «من الان نمیروم فوتبال آمریکایی بازی کنم فقط چون هیکلم بزرگ است و فکر میکنم قویام. چون میدانم آدمها آنجا واقعاً آسیب میبینند.» حرفی که شاید بهترین توصیف برای دنیای بیرحم مبارزه باشد.
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.