سالها قبل از آنکه پشت میکروفن UFC بنشیند، روگان یک رزمیکار متعصب بود. او از نوجوانی با تکواندو شروع کرد و خیلی زود به سطح بالایی رسید. روگان ۵۸ ساله امروز، نهتنها کمدین و پادکستر مشهور است، بلکه در جوانی یک فایتر جدی محسوب میشد. با این حال، مجموعهای از اتفاقات باعث شد تصمیم بگیرد از رقابت حرفهای فاصله بگیرد.
او در پادکستش گفت: «در ۲۲ سالگی فایت را کنار گذاشتم. از ۲۱ سالگی استندآپ کمدی را شروع کرده بودم و همزمان تمرین میکردم، اما دیگر آن تعهد سابق را نداشتم. یکی از مهمترین دلایل تصمیمم، درک آسیب مغزی بود؛ دیدنش در دیگران، در دوستانم، و سردردهایی که بعد از اسپارینگ داشتم. با خودم میگفتم این مسیر به کجا ختم میشود؟ آن هم در حالی که هیچ پولی هم در کار نبود.»
روگان که به بوکس و کیکبوکسینگ هم روی آورده بود، میگوید نشانههای نگرانکنندهای از ضربه مغزیهای گزارشنشده دیده است: «بعضی فایترها یک داستان را پنج دقیقه بعد دوباره برایت تعریف میکردند، چون یادشان نمیآمد گفتهاند. مثل آدمی که نشئه است، اما نبودند؛ فقط علائم اولیه آسیب مغزی را نشان میدادند.»
یکی از تلخترین لحظات زندگی ورزشیاش در ۱۹ سالگی رقم خورد؛ زمانی که در مسابقات قهرمانی ملی کالیفرنیا حریفش را ناکاوت کرد: «ضربهام باعث شد طرف اصلاً بلند نشود. نیم ساعت روی برانکارد بود و بعد با آمبولانس بردندش بیمارستان. آن صحنه من را ترساند. با خودم گفتم این میتوانست من باشم. واقعاً از خودم پرسیدم چرا دارم این کار را میکنم؟»
با اینکه خودش هرگز در تورنمنتها ناکاوت نشد یا حتی دراپ هم نشد، اما میدانست این چرخه دیر یا زود به سمتش برمیگردد: «فقط مسئله زمان بود تا یک قهرمان ملی را مقابل خودم ببینم، یک اشتباه کنم و یک لگد پاشنه مستقیم به فکم بخورد و کارم تمام شود. بیدار شدن در بیمارستان سناریوی دور از ذهنی نبود.»
آن زمان هنوز UFC وجود نداشت و چشمانداز مالی روشنی برای یک رزمیکار دیده نمیشد. روگان بین ادامه فایت و انتخاب مسیری جدید مردد بود؛ درست در همان دورهای که اولین اجرای استندآپش را تجربه کرد.
او با نگاه فنی هم به تکامل خودش اشاره میکند: «وقتی کیکبوکسینگ و بعد مویتای را شروع کردم، فهمیدم لگد به پا چطور میتواند موبیلیتی را نابود کند. یک یا دو لگکیک کافی است تا کاملاً محدود شوی. تازه فهمیدم تکواندو همهچیز نیست.»
مصدومیت پارگی رباط صلیبی (ACL) هم تیر خلاص بود. «وقتی ACL پاره کردم و مجبور به جراحی شدم، شش ماه از هر فعالیتی دور بودم. فهمیدم بدن چقدر آسیبپذیر است. انگار دنیا گفت بگذار کمکت کنم و زانوَت را از کار بیندازم!»
روگان در نهایت تمامقد وارد دنیای کمدی شد؛ مسیری که به بازیگری، اجرای Fear Factor و در نهایت ساخت یکی از بزرگترین پادکستهای جهان ختم شد. شاید اگر آن روزها تصمیم دیگری میگرفت، امروز بهجای صدای هیجانانگیز کنار قفس UFC، خودش داخل قفس میجنگید.
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.