کرافورد که در ماه دسامبر گذشته به صورت رسمی بازنشستگیاش را اعلام کرد، حالا میگوید برنامه خداحافظیاش مدتها قبل از مبارزه بزرگ با کانلو چیده شده بود. او کانلو را «غول آخر بازی» میدانست؛ مبارزی که شکست دادنش میتوانست نقطه پایان بینقصی برای یک دوران طلایی باشد.
کرافورد در گفتوگو با برنامه The Pivot گفت: «برد یا باخت، هزار درصد تصمیمم برای بازنشستگی قطعی بود. بعد از اردوی تمرینی سختی که گذراندم و تمام فشارهایی که تحمل کردم، فهمیدم زمانش رسیده. حتی بعد از مبارزه با ارول اسپنس هم به بازنشستگی فکر میکردم. همیشه به خودم میگفتم میخواهم از بوکس خداحافظی کنم، نه اینکه بوکس مرا بازنشسته کند.»
او درباره دردها و سختیهای پنهان این ورزش افزود: «همه کبودیها، آسیبها و چیزهایی که هیچوقت دربارهشان صحبت نمیشود… از خودم پرسیدم چند بار دیگر میخواهم این مسیر را طی کنم؟ وقتی به قله رسیدی، بعدش دیگر کجا باید بروی؟»
بازنشستگی در اوج، دستاوردی نادر در ورزشهای رزمی است؛ چه در بوکس و چه در MMA. بسیاری از قهرمانان آنقدر در صحنه میمانند تا شکستها و آسیبها تصویر میراثشان را مخدوش کند. اما کرافورد نخواست یکی از آنها باشد.
او پس از اعلام بازنشستگیاش با موجی از پیامها مواجه شد: «خیلیها میگفتند هنوز میتوانی ادامه بدهی، هنوز مبارزات زیادی در تو مانده! اما چرا باید همهچیز را خرج رینگ کنم؟ چرا بخشی از آن انرژی را برای خانوادهام نگذارم؟ میخواهم بیرون از بوکس هم زندگی داشته باشم.»
کرافورد تأکید کرد که نمیخواهد سرنوشتی شبیه برخی فایترها داشته باشد که بیش از حد در میدان ماندند و در نهایت نتوانستند از ثمره زحماتشان لذت ببرند.
او با رکورد بینقص 42 پیروزی و صفر شکست خداحافظی کرد؛ کارنامهای که او را بدون شک در میان برترین بوکسورهای نسل اخیر قرار میدهد. با وجود وسوسه پیشنهادهای مالی بزرگ برای بازگشت، کرافورد میگوید آرامش دارد و چیزی برای اثبات باقی نمانده است:
«در آرامشم. هر هدفی داشتم محقق کردم. به شیوه خودم انجامش دادم. چیزی برای اثبات ندارم. حس فوقالعادهای است؛ شاید کمی تلخ و شیرین، اما من به آنچه میخواستم رسیدم و از جایگاهی که هستم راضیام.»
پایان یک دوران؛ آن هم در اوج. چیزی که هر مبارزی در MMA و حتی UFC آرزویش را دارد، اما کمتر کسی به آن میرسد.
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.